Yetmiş iki saat boyunca haber almama hakkımı kullandım. Bilerek, isteyerek… Beni şöyle bir düşünce almıştı: Haber dinlemezsem, okumazsam, ülkede ve dünyada olup bitene bakmazsam,“Kendimi nasıl hissederim?”…

Büyük umutla gelmiştim yine İstanbul’a. “Bu kez kazanırız” diyordum. Sağlık olsun. Bunu demeye artık alıştım. Sonuçta Fenerbahçe sevgisi benim için skorla ölçülmüyor. Birazdan okuyacakların, tutuğum takım…

Karar verdim. Hayatımdan haberleri şutluyorum. Bugün bilinçli habersizlik moduna geçtim. Ülkemde ve dünyada ne olup bittiğini öğrenmeden yaşamanın, nasıl bir duygu olduğunu test edeceğim. Bu sayede…

Sosyal medyayı niçin kullanıyorum? Ülkede ve dünyada olan biteni, kafamı fazla şişirmeden takip edebildiğim için. Gazete yıllardır evime girmez. Radyo dinleme alışkanlığım pek yok. Açarsam konuşmanın…

Geriye dönüp baktığımda, 2022 yılının Ekim ayında onca tartışmayla çıkarılan o yasayı şimdi daha iyi anlayabiliyorum. İktidar “dezenformasyonla mücadele” ismini vermişti. İtiraz edenler “sansür yasası” demişti.…

2 bin 500 yaşında olduğu söylenen zeytin ağacını bulup, onunla birazcık vakit geçirdiğimde aklıma takılan sorulardan biri de bu oldu: Güzel bir gün nasıl bir gündür?…