Rezil olmak da bir bakıma cesaret ister.
Çünkü insanın geçmişinde savunduğu her şeyi, toplumun gözü önünde harcayabilmesi kolay değildir.
Geçmişi değiştiremezken…
Sözler hâlâ hafızalardayken…
Başka bir kimliğe pişkince bürünmek herkeste bulunabilecek bir meziyet olamaz.
Hele bir de bunu yüzüne kondurduğu bir gülümsemeyle yapabiliyorsa…
Aklıma ister istemez şu soru geliyor:
Bir insan kendini neden rezil eder?
Kişi yanılabilir.
Fikirler değişiklik gösterebilir,
Saydıklarımı yaşamın içinde doğal sayılabilecek gelgitler olarak görüyorum.
Ama…
Her yanılmanın…
Her değişimin…
Ve her gelişimin dürüstçe ifade edilebilecek, haklı nedenleri olmalıdır.
İnsan geçmişinde kendine ait ifadelerle korkusuzca yüzleşebilmelidir.
Eğer hedef menzile ulaşmaksa…
Oraya giden yolda güven vemek fazlasıyla önemlidir. Güvene ihanet ise başkakalarının gözünde yerle bir olmaktır.
O yüzden her yüzsüz bir açıklama borcu olduğunu bilir.
Arsızca da yapar.
Basit bir soru daha:
İnsan, kendisine güvenenlerin gözünde küçülmeyi neden göze alır?
Korkudan mı?
Değerlendirilecek bir fırsat yüzünden mi?
Yoksa…
İlkesel bir farklılaşmadan mı?
Hangisinin doğru cevap olduğunu bilemem.
Dışarıdan bakan biri olarak ancak çelişkileri hatırlayabilirim; dün söylenenlerle bugün yapılanları yan yana koymam yeterlidir.
Bence rezil rüsva olan biri için en ağır olan da her halde bu olsa gerek.
Düşün bir kere…
Fotoğrafını görsen geçmişini hatırlarsın.
Köşeyi döndüğünde karşına çıksa yüzünü başka tarafa çevirirsin.
Tebessüm etse “Ne yüzsüz!” dersin.
Karakterli insan karşısındakine bir de şunu dedirtmemek için çaba harcamalı:
Ben sana niye inandım?
Eğer dedirtiyorsa inan sıfırlanan kendi itibarıdır.
Meselenin omurgasına gelecek olursam…
Harika bir manzaranın ortasında yazdım bu satırları…
Aslında sana içinde bulunduğum güzelliği de anlatabilirdim.
Ama…
Hiç içimden gelmedi.
Çünkü bakmaya doyamadığım güzellik, zihnimdeki çirkinliği yok edemedi.
Rezilin cesaretini anlatmak istedim.
Çünkü bazıları için cesaret bedel ödemekse…
Kimileri için de hiçbir şey olmamış gibi yüzsüzce tebessüm edebilmektir.
O yüz bir defa bozuldu mu, artık arsız olunur.
Arsızın cesareti de utanma duygusunu kaybetmesindendir.
6 Ekim 2026
Yorum Yaz